Medycyna konwencjonalna w stwardnieniu rozsianym
Chociaż nieprzewidywalny przebieg choroby bardzo utrudnia ocenę wyników leczenia, wiele leków uchodzi za skuteczne. Należą do nich: interferon-beta, który może zmniejszyć częstość i nasilenie rzutów choroby, kortykosteroidy, które mogą skrócić okres nawrotu i zmniejszyć odczyn zapalny, baklofen i dantrolen, zmniejszające spastyczność, oraz leki zwiotczające mięśnie, które zmniejszają sztywność i bolesność. Kortykosteroidy są polecane w przypadkach zapalenia nerwu wzrokowego, które powoduje podwójne widzenie lub mimowolne ruchy oczu, czasem występujące w przebiegu SM. Lek przeciwwirusowy amantadyna może wzmocnić siły witalne.
Niektóre leki przeciwdziałają sztywności mięśni, zaburzeniom pęcherza moczowego i uczuciu kłucia, inne są skierowane na układ immunologiczny. W kilku badaniach przeprowadzonych w 1994 roku stwierdzono, że kladryna - lek stosowany w białaczce - stabilizuje chorobę lub przynosi poprawę stanu pacjentów. Działanie kladryny polega na niszczeniu limfocytów, które prawdopodobnie atakują ośrodkowy układ nerwowy. Naukowcy zajmują się badaniem różnych innych metod leczenia. W jednej z nich stosowanie mieliny bydlęcej miało redukować liczbę nawrotów. Fizykoterapia okazuje się skuteczna w zwalczaniu sztywności kończyn, zachowaniu ruchomości stawów i poprawie krążenia krwi. Fizykoterapeuta może także pomóc w opracowaniu programu ćwiczeń odpowiednich do rodzaju upośledzenia.