Wprowadzenie
Stwardnienie rozsiane jest powoli postępującą chorobą ośrodkowego układu nerwowego, przebiegającą z reguły z zaostrzeniami i remisjami, charakteryzującą się różnorodnością dolegliwości - od stosunkowo nieznacznych do bardzo ciężkich. Podstawowe zaburzenie jest natury elektrycznej. Normalnie wszystkie nerwy w organizmie mają izolacje w postaci osłonki utworzonej z substancji tłuszczowej, zwanej mieliną, która umożliwia nerwom skuteczne przewodzenie bodźców nerwowych w postaci impulsów elektrycznych. Stwardnienie rozsiane (SM, od łacińskiej nazwy sclerosis multiplex) polega na tym, że ta ochronna osłonka mielinowa ulega w różnych miejscach zapaleniu, które prowadzi do jej zniszczenia, powodując krótkie przerwy w przepływie elektrycznych impulsów. Do możliwych następstw tych przerw należy utrata koordynacji czynności mięśni, upośledzenie wzroku, nietrzymanie moczu i stolca.
Pierwszy napad - który może wystąpić już u kilkunastolatka - bywa przelotny, przebiega łagodnie i może być niezauważony. Z nieznanych przyczyn objawy przejściowo wygasają lub ustępują, ale nawrót jest bardzo prawdopodobny, choć po długim okresie utajenia choroby. Na ogół pierwszy atak, trwający kilka tygodni lub miesięcy, występuje między 20. a 40. rokiem życia; następne - w nieprzewidywalnych odstępach czasu. Nawracające zapalenie nerwów powoduje ich bliznowacenie (stwardnienie) i chociaż sama osłonka mielinowa potrafi samoistnie się zregenerować, szybkie powstanie blizny nie pozwala na zregenerowanie nerwu - uszkodzenie nerwu ma charakter nieodwracalny. W wyniku tych zmian 77% chorych na SM ma ograniczoną aktywność fizyczną, a około 25% zostaje na stałe przykutych do wózka inwalidzkiego.